#Беларуская мова

Едзем далей. Мне цікава не толькі знайсьці касьцёл альбо царкву ўкраінскага патрыярхату, але і “разведаць” бліжэйшае наваколле. Не падабаецца мне мясцовая прырода(Стэп, нізкарослыя пералескі. Часам трапляюцца азёра, але нейкія яны “бяздушныя”. Хіба што яры надаюць своеасаблівую разнастайнасьць і прыгажосьць. Чаму так успрымаю? Бо параўноўваю з Беларуссю. Неяк ехалі па трасе Славянск-Ізюм-Харкаў і праязджалі сасновы лес. […]

Каталіцкі вялікдзень, 9 красавіка 2023-га, неакупаваная частка Данецкай вобласці Ўкраіны (сяло Раскошнае). Маю намер зрабіць фотаздымак для ілюстрацыі слова “вялікдзень” з беларускамоўнага календара. Спачатку я не бачыў складасьцей з пошукам святочных яек, альбо іншых атрыбутаў каталіцкага вялікдня. Але яны былі. Ды яшчэ якія!Аказваецца тут ЗУСІМ няма касцёлаў. Няма тут і цэркваў украінскага патрыярхату. Толькі маскоўскага. […]

Улетку 2022-га, падчас кароткага знаходжання ў Вільні, між дзвюма паездкамі на вайну ва Украіну мне кінуўся ў вочы кантраст: як моцна ў Вільні адчувалася падтрымка прагі беларусаў да волі з 2020 да пачатку 2022, так, у параўнанні, адчуваўся холад у гэтым накірунку пасля паўнамаштабнай агрэсіі расеі з тэрыторыі Беларусі. Шпацыруючы па Вільні знайсьці бел-чырвона-белы сцяг […]

На агульнае галасаванне КР вынесена пытанне выбараў сьпікера КР. Адсутнасьць графы “СУПРАЦЬ УСІХ” пазбаўляе мяне магчымасьці выказаць сваю нязгоду з прапанаванымі кандыдатамі і іх пазіцыямі. Выказваю сваю пазіцыю публічна. У галасаванні ўдзел не прымаю па прычыне адсутнасьці варыянта з маёй пазіцыяй.

У гэты ж вечар, 5 красавіка 2023, мы пераехалі ў сяло Раскошнае. Раскошнага там не было анічога. Каля палуначы прыйшла інфармацыя, што рускія штурмуюць украінскія пазіцыі. Верагодны прарыў лініі фронту. “Магчыма трэба будзе з’язджаць”, – перадаў Д(жон) наратыў са штаба. – Якое з’язджаць – трымаць абарону трэба! – паўсур’езна, паўжартліва адрэагаваў я. Толькі што выгружаныя […]

Хутка лес скончыўся і я ўбачыў згарэўшы ад учорашняга прылёта дом каля нашых медыкаў. Праз 200 метраў быў наш дом. Брама ў двор расчынена. Два нашых зялёных пакрытым прыліпшай зямлёй пікапа стаяць каля дома. Адзін з іх пакрыты рудой маскіровачнай сеткай. З-за рога дома чутна чалавечая гаворка. Каля расчыненай дзверы ў лазню там стаяць і […]

Надыйшоў час вяртацца дадому. Вярнуўшыся да крамы за якой стаяў помнік савецкаму жаўнеру, я працягнуў свой шлях па запланаванаму прамакутнаму маршруту. Злева ішоў лес. Справа – жылыя дамы ў адзін рад. Раз’езжаная цяжкай тэхнікай калея заходзіла ў лес. Тут, на прагаліне, відавочна, яна стаяла раней. Зараз засталася толькі кабіна савецкага грузавіка. Без колаў. На падстаўцы. […]

Каля помніка пралегла скрыжаванне дарог. За маёй спіной быў шлях па якому я прыйшоў. Налева ішоў мой прамакутны маршрут да нашага дому. Направа – дарога на фронт. Прама ішла галоўная вуліца вёскі. Тут можна было пабачыць нават двухпавярховыя блочныя дамы. Гэтай дарогай мы выязджалі на трасу, што звязвала Славянск з Бахмутам. Тут, на галоўнай вуліцы […]

Далей пайшла больш пашкоджаная частка сяла: дом №66, тарэц якога пашкоджаны прылётам. На запусцелым участку аднаго з дамоў, напалову схавана паваленым драўляным плотам, надмагілле жаўнера савецкай арміі часоў другой сусветнай вайны: на адзіночным блакітным абеліску – срэбная зорка. Далей – брама з таблічкай з папярэджаннем на ёй ад імя сабакі: “Добегу до забора за 2 […]

Знайшоўшы новае жытло, мы вярнуліся ў Мінькіўку сабраць рэчы. То быў наш апошні вечар там. У мяне было некалькі гадзін вольнага часу. Іх я вырашыў вытраціць на сваю першую і апошнюю паўнавартасную экскурсію па гэтай вёсцы пад Бахмутам, каб запомніць якой яна была ў той перыяд майго жыцця. Мой маршрут ішоў па прамакутнікам пралёгшай вясковай […]