Частка 7. Бі сваіх, каб чужыя баяліся?Я пайшоў прагуляцца. Набраў “Ваяру” – хацелася з кімсьці падзя…
Частка 7. Бі сваіх, каб чужыя баяліся?Я пайшоў прагуляцца. Набраў “Ваяру” – хацелася з кімсьці падзяліцца адбыўшыміся непрыемнымі падзеямі. Калі я вярнуўся – аўтобус быў пусты і ў гатэлі цішыня. Пакоі зачынены. Толькі ў адным я застаў трох хлопцаў. Адзін спіць. “Ваўкалака”, кажуць, няма. Я падняўся наверх – “Рокаш” сядзіць у агульнай залі. Паразмаўлялі з ім – кажа “Ваўкалак” і некалькі хлопцаў прынцыпова дзесьці шатаюцца па вуліцы і не будуць спаць у гатэлі.
Да нас падыйшоў капелан украінскі. Высветлілася, што “Ваўкалак” па дарозе ў Карпаты падраўся з “Ляшчом” і аднаму з сваіх хлопцаў-штурмавікоў зламаў сківіцу толькі за тое, што той на прыпынку выпадкова яго штурхнуў.
Украінскі капелан быў непрыемна ўражаны паводзінамі “Ваўкалака”. Кажа: быў бы не так далека гатэль – вызваў бы сваіх вайсковых знаёмых – размова з нашымі хлопцамі была б іншай. Я кажу, што ў такой сітуацыі я быў бы на баку хлопцаў нашых.Халера ведае чым яшчэ гэта ноч скончыцца. Заўтра як будзе. Палова хлопцаў, мабыць, з’едзе.
Уражаньне ў украінцаў – кепскае. Побач гатэль з семьямі… Трэба запісаць гэту гісторыю. Мо праз гадоў некалькі выкладу. Зараз, зразумела, не трэба.
А я ўсе думаў – чаго гэта так мяне трымае ва Ўкраіне – вось для гэтага. Навошта і да чаго гэта прывядзе – халера яго ведае.