#МОЙ2020: ГІСТОРЫЯ НАТАЛЛІ КАЛЕГАВАЙУ сённяшняй, заключнай публікацыі нашага марафону гісторый «Мой …

Калісьці ў інтэрв’ю Мікіту Мелказёраву мяне спыталі, што для мяне Беларусь. Я адказала вельмі проста:«Беларусь для мяне — гэта людзі». І гэтая думка застаецца са мной да сёння.

Беларусь для мяне — гэта яшчэ і мае дванаццаць сотак зямлі, якія засталіся там. Гэта Мінск майго дзяцінства — той, які я памятаю яшчэ да Лукашэнкі. Беларусь маіх бабулі і дзядулі, маіх продкаў.

Я заўсёды ведала беларусаў як свабодных людзей — культурных, інтэлігентных, але разам з тым вельмі моцных духам. Мне здавалася, што менавіта такімі яны былі заўсёды: людзьмі, якія не схіляюць галовы, якія маюць партызанскую адвагу і ўнутраную годнасць.

Таму з гадамі мне ўсё цяжэй было прыязджаць у Беларусь. Той Мінск, які паступова нараджаўся напрыканцы дзевяностых, ужо не быў маім. Ён стаў чужым. Мне было цяжка знаходзіцца ў гэтай краіне. Але ўсё змянілася ў 2020 годзе.

Да таго часу многія мае сябры казалі: — «Не так ужо дрэнна мы жывём…» Але раптам усё пачало змяняцца.

Спачатку былі знакамітыя «900 тысяч долараў пад канапай». Потым — арышт Віктара Бабарыкі. І раптам людзі пачалі выстройвацца ў вялізныя чэргі, каб пакінуць подпіс за свайго кандыдата.

Менавіта тады я ўпершыню па-сапраўднаму зацікавілася тым, што адбываецца. Я нават пайшла на беларускія мітынгі ў Вільні. Да гэтага я амаль не ведала беларускую супольнасць у Літве. Не ведала, што тут ужо шмат гадоў жывуць палітычныя ўцекачы. Мы, людзі з літоўскага асяроддзя, пра іх амаль нічога не чулі.

І вось я прыйшла на акцыю. Памятаю, як была здзіўленая. Я глядзела на людзей і думала: «Няўжо гэта і ёсць беларусы?» І гэта было вельмі прыемнае здзіўленне.

На першы мітынг мы прыйшлі разам з мужам. Ён, грамадзянін Літвы, толькі ўсміхнуўся: «Пайшлі паглядзім, што там робяць твае беларусы.» Мы нават не падазравалі, што гэты дзень стане пачаткам гісторыі, якая зменіць жыццё многіх з нас.

9 жніўня мы прыйшлі да беларускай амбасады ў Вільні яшчэ раніцай. Людзей было вельмі шмат. Чарга расцягнулася на сотні метраў, але рухалася амаль незаўважна. Многія стаялі пад пякучым сонцам ужо некалькі гадзін.

Мы разумелі: галоўнае — дапамагчы як мага большай колькасці людзей прагаласаваць. Таму насілі ваду, куплялі піцу, раздавалі маскі, падтрымлівалі тых, хто ўжо стаміўся чакаць.

Мы тэлефанавалі беларускаму паслу, патрабавалі паскорыць працэс, прасілі падоўжыць час галасавання, бо ведалі: у самой Беларусі на некаторых участках гэта ўжо зрабілі. Але тысячы людзей так і не здолелі аддаць свой голас.

Пазней мы сабралі больш за пяцьсот подпісаў тых, каго нават афіцыйна не дапусцілі да галасавання. На самой справе такіх людзей было амаль удвая больш.

Мы таксама арганізавалі ўласны экзітпол. Яго вынікі былі адназначныя: Святлана Ціханоўская атрымала каля 87 % галасоў. Таму калі пазней агучылі «афіцыйныя» вынікі, стала ясна: гэта не выбары. Гэта крадзеж.