Вайна

З вечара ахоўваю склад з боепрыпасамі – з гэтага паста пачалося мае сёньняшняе содневае баявое дзяжурства. Я ў поўнай амуніцыі: бронекамізэлька, каска, на шыі аўтамат з якога я яшчэ пакуль не страляў (але ўжо ведаю як мяняць магазін). Мае напарнікі на сёньня – “Лысы” і “Воскар” дзяжураць на версе. працяг

Адным з перавертняў-ваўкалакаў горада Баранавічы стаў Ігар Лаўрушчык (на фота – крайні справа). працяг

Тэлеграм-канал “Росквіт” прызнаны “экстрэмісцкім” у Беларусі Што гэта значыць для нас?Нічога не змяняецца. Мы працягваем працаваць, дапамагаць нашым ветэранам і іх сем’ям. Гэтае “прызнаньне” – толькі чарговае пацьверджаньне таго, што мы робім усё правільна і наша праца заўважная. Важна для нашых чытачоў у Беларусі:Калі ласка, клапаціцеся пра сваю бясьпеку. Калі вы знаходзіцеся ўнутры краіны:– адпішыцеся […]

“Добра, што мы не перамаглі ў 2020-ым годзе”, – да такой высновы не аднойчы прыходзіў я, пачынаючы з 2021 года. Чаму? Ёсьць тры асноўныя прычыны:

Навіны з Баранавіч. Навіна першая:– (Маша)* сказала, что на работе все за Россию. Поговорить не с кем. Говорит: может со мной что-то не так?(Даша)* тоже самое говорит. Её муж сказал: “Я всё понимаю, что там (ва Украіне – “Кусь”) война, но я за Россию – она мне ближе. (Даша)* говорит: не могу с ним больше […]

У сярэдзіне пратэстнай восені 2020 года я ўзяў 0,7 гарэлкі, ежу, выклікаў таксі 7220, фактычным кіраўніком філіяла якога ў Баранавічах я з’яўляўся, і, разам з прыяцелем, паехалі да мяне на дачу – у вёску Дамашэвічы, што пад Баранавічамі. Там, на вуліцы, за столікам мы доўга за “чаркай-шкваркай” размаўлялі. Адна з тэм, якую мы закранулі – […]

У тыя дні не існавала для мяне больш ідэальнага месца знаходжаньня, чым Кіеў у расейскай аблозе. Апынуўшыся ў Кіеве я адчуў поўны спакой і усведамленьне, што трапіў у патрэбнае маёй душы месца ў правільны час. (працяг у каментары)

Гэты аповед – адзін з нешматлікіх, запісаных мною непасрэдна ў той час. Таму перадаю ягонае гучаньне слова ў слова, без змен з невялікімі ўдакладненьнямі (у дужках) на мове арыгінала: Сегодня утром на пробежку из моей вчерашней тройки пошел только я. Командир подразделения (“Кот” – заўвага “Кусь”) и второй чел из Вильнюса приболели. Взял своего напарника […]

На чацверты дзень у Кіеве я страціў адлік дзён тыдня. Чаму? Бо яны аніяк не уплывалі на нашу штодзенную працу. Не было розніцы паміж суботай і панядзелкам. Сёньня, 12 сакавіка 2022, былі на палігоне “Атэк”. Зноў не стралялі. (працяг у каментары)

У нашым адзяленьні поўны верхал – перасартаваньне. Прызначылі новага камандзіра (прабудзе ім некалькі дзён) – пазыўны “Кот”. З ім мы ўпершыню сустрэліся ў Явараваўскім цэнтры ўцекачоў тыдзень таму. (працяг ў каментары)