Трэці дзень чытаю пра “парушэньне нормаў міжнароднага права”. І тры дзесяцігодзьдзі беларуская апазыцыя, у розных яе рэінкарнацыях, безвынікова спрабуе пазбавіца дыктатара, дзейніючы выключна ў межах “прававых нормаў” і “мірнага пратэсту” (якія, дадам, найстойліва навязвалі апазыцыі заходнія палітыкі ды “рэсурсныя цэнтры”, пэрыядычна заганяючы яе на “выбары”, хаця — якія выбары пра дыктатуры?).
Увогуле, я, на падставе і палітычнага, і жыцьцёвана досьведу — за эвалюцыйны, а не рэвалюцыйны шлях разьвіцьця. І дапускаю вымушаныя кампрамісы з аўтакратам, калі ён хоць у нейкай ступені рухае краіну да, умоўна кажучы, прагрэсу.
Але калі аўтакрат ператвараецца ў дыктатара і пачынае страляць у народ… У такіх умовах што народ мае права на паўстаньне, што зьнешнія сілы — на адэкватныя дзеяньні, каб паспрыяць вызваленьню гэтага народа.