У пасьляваенны час сьвятар быў капеланам у сясьцёр францішканак Сям’і Марыі ў Хыліцах і Рабэрціне па…

У пасьляваенны час сьвятар быў капеланам у сясьцёр францішканак Сям’і Марыі ў Хыліцах і Рабэрціне пад Варшавай. Увесь час ён імкнуўся атрымаць дазвол, каб выехаць на Захад з камуністычнай Польшчы ў які-небудзь беларускі асяродак, каб служыць беларусам, аднак улады так і не далі яму такой магчымасьці. Фактычна да самай сьмерці душпастыр ліставаўся з сваімі былымі парафіянамі грэка-католікамі, якія засталіся ў савецкай Беларусі, падтрымліваючы іх духоўна.

«Хоць фармальна ён ня быў манахам, аднак у прыватным і ў публічным жыцьці ў сэнсе самаахвярнасьці пераўзыходзіў многіх аскетаў. Ён нічога не лічыў сваім: найбольш патрэбную сабе рэч ён без аніякага сумніву і з радасьцю аддаваў іншым. <…> Можна з упэўненасьцю казаць, што Хрыстовы іспыт на Божым Судзе выпадзе Аношцы роўна з вялікімі сьвятымі», — пісаў пра яго а. Язэп Германовіч.

ВЕЧНАЯ ПАМЯЦЬ!

На фота: а. Вячаслаў (Вацлаў) Аношка і яго магіла на могілках у Рабэрціне пад Варшавай.