1 студзеня цэрквы візантыйскага абраду адзначаюць Абразанне Гасподняе. Гэта свята належыць да ліку …
Згодна са старазапаветным законам, кожны яўрэйскі хлопчык на восьмы дзень пасля народзінаў павінен быў прайсці праз абрад абразання. Гэта сімвалізавала ўваход у запавет з Богам і прыналежнасць да абранага народу.
Для хрысціян гэтая падзея мае некалькі важных аспектаў:
Сапраўднае ўчалавечанне: Праз гэты абрад Хрыстос паказаў, што Ён прыняў сапраўднае чалавечае цела, а не быў «прывідам», як пазней сцвярджалі некаторыя ерасі.
Выкананне Закона: Ісус прыйшоў не парушыць Закон, а выканаць яго, таму Ён пакорліва падпарадкаваўся рэлігійным прадпісанням Свайго часу.
Найменне: Менавіта падчас абразання Немаўляці афіцыйна далі імя Ісус (што значыць «Бог збаўляе»), якое было абвешчана Арханёлам Гаўрыілам яшчэ ў дзень Дабравешчання.
У хрысціянскай традыцыі Абразанне Гасподняе лічыцца правобразам Хросту. Калі ў Старым Запавеце абразанне было знакам прыналежнасці да Бога праз плоць, то ў Новым Запавеце вернікі праходзяць праз «духоўнае абразанне» — Хрост, які ачышчае душу і яднае чалавека з Хрыстом.
1 студзеня Царква таксама ўшаноўвае памяць аднаго з найвялікшых багасловаў — святаначальніка Васіля Вялікага. З-за гэтага набажэнства ў гэты дзень асабліва ўрачыстае: служыцца Літургія Васіля Вялікага, якая адрозніваецца глыбокімі малітвамі і асаблівым распевам.
У народнай традыцыі беларусаў гэты дзень часта называюць «Шчодрым вечарам» або «Багатай куццёй» (напярэдадні), што спалучае царкоўныя сэнсы з даўнімі каляднымі звычаямі.