2 верасня 1934 года ў Вільні памёр — Мікола Ільяшэвіч (Ілляшэвіч).
Нарадзіўся ў 1903 годзе ў Пружанах (сёння Брэсцкая вобласць).
Падчас Першай сусветнай вайны з 1915 года разам з сям’ёй знаходзіўся ў бежанстве ў Расіі. Пасля вяртання сям’я пасялілася ў Вільні. У 1923 годзе Ільяшэвіч скончыў Віленскую беларускую гімназію, дзе пазнаёміўся з Васілём Жук-Грышкевічам.
У 1928 годзе скончыў Пражскі ўніверсітэт. На чэшскай мове выдаў дысертацыю «Беларусь (Белая Русь), як своеасаблівая цэльнасць з антрапагеаграфічнага пункту гледжання. З увагай да гісторыі і этнаграфіі». Падчас вучобы ў Празе ўзначальваў Беларускае культурнае таварыства імя Францыска Скарыны і арганізаваў выставу беларускіх выданняў у Славянскай бібліятэцы.
Пасля вяртання ў Вільню выкладаў прапедэўтыку філасофіі ў Віленскай беларускай гімназіі, а таксама працаваў выкладчыкам у Праваслаўнай духоўнай семінарыі. Рэдагаваў часопіс «Саха».
Мікола Ільяшэвіч займаўся гістарычнымі і этнаграфічнымі даследаваннямі. Ён аўтар працы «Расійская палітыка на землях былога Беларуска-Літоўскага гаспадарства за панаваннем Кацярыны II і Паўла I», падручніка «Кароткі нарыс псіхалогіі», артыкула «Паходжанне, старадаўнія весткі і антрапалагічныя адзнакі беларусаў» і іншых прац.
Разам з малодшым братам, паэтам Хведарам Ільяшэвічам, ён спрыяў развіццю беларускага руху ў Пружанах. Браты рэгулярна прыязджалі ў родны горад і забяспечвалі мясцовых беларускіх актывістаў літаратурай.
Мікола Ільяшэвіч заўчасна памёр ад сухотаў 2 верасня 1934 года ў Вільні. Яму быў толькі каля 31 года. Пахаваны на гарадскіх могілках.
Месца пахавання, верагодна, было знішчана падчас вайны, а пазней на гэтым участку з’явіліся новыя магілы. Аднак дзякуючы намаганням мясцовых даследчыкаў удалося вызначыць, дзе менавіта яно знаходзілася.