У канцы 1990-х – пач. 2000-х былыя ўніяты і іх нашчадкі спрабавалі адрадзіць у Бабровічах грэка-каталіцкую парафію, да іх перыядычна прыязджаў сьвятар і нават падаваліся дакументы на рэгістрацыю. Беларускія грэка-католікі штогод ушаноўваюць памяць ахвяр Бабровіцкай трагедыі, адведваюць гэтыя мясьціны ў дні памяці ці падчас пілігрымкі да Маці Божай Лагішынскай і наведваюць магілу душпастыра бабровіцкіх уніятаў айца Баляслава Пачопкі ў Целяханах. Пакуль жылі цудам ацалелыя жыхары Бабровіч, грэка-католікі заўсёды сустракаліся з імі, каб пачуць жывых сьведкаў той трагедыі і разам памаліцца за яе ахвяраў на бабровіцкіх могілках ля памятнага крыжа, устаноўленага побач з месцам, дзе былі пахаваныя парэшткі спаленых увосень 1942 году жыхароў уніяцкай парафіі.
Пра трагедыю ў Бабровічах можна прачытаць у дакументальнай кнізе-памяці «Я з вогненнай вёскі» Алеся Адамовіча, Уладзімера Калесьніка і Янкі Брыля. Распачынаецца яна якраз з успаміну Барбаркі – ацалелай жыхаркі з Бабровічаў.