Фундаментальным прынцыпам Царквы з’яўляецца прызнанне таго, што правы чалавека належаць кожнай асобе паводле яе прыроды і не з’яўляюцца саступкай з боку дзяржавы. Першае і самае галоўнае права дзіцяці — гэта права на жыццё і фізічную недатыкальнасць ад моманту зачацця да натуральнай смерці. Царква асуджае любыя практыкі, якія ператвараюць дзіця ў «аб’ект» для задавальнення жаданняў дарослых, такія як сурагатнае мацярынства або генетычная селекцыя эмбрыёнаў.
Каталіцкае вучэнне настойвае на тым, што правы дзіцяці немагчыма аддзяліць ад падтрымкі сям’і. Сям’я — гэта «першасная клетка грамадскага жыцця» і натуральнае асяроддзе, дзе дзіця вучыцца маральным каштоўнасцям і карыстанню свабодай. Дзіця мае права нарадзіцца і выхоўвацца ў сапраўднай сям’і, атрымліваючы любоў ад маці і бацькі, што неабходна для яго гарманічнага развіцця (Кампендый сацыяльнага вучэння, 244). Дзяржава і грамадства абавязаны дапамагаць сем’ям выконваць іх функцыі, не замяняючы іх, а падтрымліваючы згодна з прынцыпам субсідыярнасці.
Сёння дзеці сутыкаюцца з новымі пагрозамі, якія патрабуюць пільнай увагі.
Эксплуатацыя і праца: Царква заклікае змагацца з выкарыстаннем дзіцячай працы, якая пазбаўляе дзяцей дзяцінства і шкодзіць іх развіццю.
Тэхналагічныя рызыкі: У эпоху штучнага інтэлекту неабходна абараняць непаўналетніх ад маніпуляцый алгарытмамі і гарантаваць іх бяспеку ў лічбавай прасторы.
Ваенныя канфлікты і беднасць: Папа Францішак і Папа Леў XIV звяртаюць увагу на трагедыю дзяцей, якія пакутуюць ад войнаў, голаду і прымусовага перасялення, заклікаючы міжнародную супольнасць да канкрэтных дзеянняў.
Абарона правоў дзіцяці — гэта супольная адказнасць бацькоў, выхавацеляў і дзяржаўных інстытутаў. Мы павінны не толькі гаварыць ад імя тых, хто не мае голасу, але і ствараць свет, дзе кожнае дзіця зможа рэалізаваць свой патэнцыял, дадзены Богам, у атмасферы любові, бяспекі і павагі.