Народжаная пад імем Прадслава, яна была дачкой полацкага князя Святаслава і ўнучкай знакамітага Усяслава Чарадзея. Нягледзячы на сваё высокае паходжанне і прыгажосць, у дванаццацігадовым узросце яна адмовілася ад прапаноў аб шлюбе і таемна прыняла манаскі пострыг з імем Еўфрасіння.
Першы час свайго манаскага жыцця яна правяла ў келлі пры полацкім Сафійскім саборы. Там яна займалася перапісваннем кніг — працай, якая ў той час лічылася надзвычай складанай і ганаровай. Грошы, атрыманыя ад продажу кніг, Еўфрасіння аддавала на дапамогу бедным і хворым.
У 1161 годзе Еўфрасіння звярнулася да майстра-ювеліра Лазара Богшы, які зрабіў шасціканцовы крыж вышынёй каля 52 см. Крыж быў выкананы з кіпарыса, абабіты залатымі і срэбранымі пласцінамі, упрыгожаны каштоўнымі камянямі і 20 абразкамі. Акрамя таго ў пяці паглыбленнях крыжа знаходзіліся хрысціянскія рэліквіі. У час Вялікай Айчыннай вайны крыж быў выкрадзены. І дагэтуль дакладна невядома, дзе ён знаходзіцца.
Святая Еўфрасіння стала заснавальніцай двух манастыроў у Сяльцы пад Полацкам — жаночага ў гонар Спаса і мужчынскага ў гонар Багародзіцы. Яна спрыяла развіццю адукацыі, мастацтва і кнігадрукавання. Дзякуючы яе намаганням у Полацк з Канстанцінопаля была прывезена ікона Маці Божай Корсунскай, падараваная імператарам Мануілам I і патрыярхам Міхаілам III .
У канцы свайго жыцця, ужо ў сталым узросце, святая выправілася ў паломніцтва ў Святую Зямлю. Па дарозе яна наведала Канстанцінопаль, а ў Ерусаліме была прынята каралём Амары I і франкскім патрыярхам. Еўфрасіння памерла ў Ерусаліме 23 траўня 1167 (або 1173 г.) і была пахавана ў манастыры святога Тэадосія. Пазней яе мошчы былі перанесены ў Кіеў, а ў пачатку XX стагоддзя — вернутыя ў Полацк.
Святая Еўфрасіння Полацкая шануецца як заступніца беларускага народа. Яна застаецца сімвалам духоўнай моцы, ахвярнасці і адданасці асвеце, аб’ядноўваючы хрысціян розных канфесій у глыбокай пашане да яе подзвігу.