Ян быў сынам Зебядзея і братам апостала Якуба Старэйшага. Да сустрэчы з Ісусам ён займаўся рыбалоўствам на Галілейскім моры. Хрыстос даў братам мянушку «Баанергес», што азначае «сыны грому», магчыма, з-за іх палкага тэмпераменту.
Ян уваходзіў у кола трох самых блізкіх вучняў, якія былі сведкамі Перамянення Госпада і Яго малітвы ў Гетсыманскім садзе. На Апошняй Вячэры ён меў прывілей туліцца да грудзей Настаўніка. Менавіта Ян быў адзіным з апосталаў, хто застаўся верным Хрысту да канца і стаяў каля падножжа Крыжа разам з Марыяй. Там Ісус даручыў яму апеку над Сваёй Маці, сказаўшы: «Вось Маці твая».
Пасля Узнясення Хрыста Ян разам з Пятром адыгрываў ключавую ролю ў кіраванні першай хрысціянскай супольнасцю ў Ерусаліме. Пазней ён перасяліўся ў Эфес, дзе кіраваў Царквой у Азіі.
Падчас пераследу хрысціян пры імператары Даміцыяне апостал быў схоплены і адпраўлены ў Рым. Паводле падання, яго спрабавалі пакараць смерцю, кінуўшы ў кацёл з кіпячым алеем, але ён цудоўным чынам застаўся цэлым. Пасля гэтага яго саслалі на востраў Патмас, дзе ён атрымаў адкрыццё і напісаў кнігу Апакаліпсіс.
Ян таксама з’яўляецца аўтарам Чацвёртага Евангелля, якое адрозніваецца глыбокай тэалагічнасцю і падкрэслівае боскасць Хрыста, і трох Пасланняў, у якіх ён заклікае вернікаў да чысціні жыцця і любові.
Святы Ян часта называецца «Апосталам любові». У сваіх пасланнях ён нястомна паўтараў, што «Бог ёсць святло» і «Бог ёсць любоў». Паводле святога Гераніма, калі ў глыбокай старасці Ян ужо не мог прапаведаваць доўга, яго прыносілі на сходы вернікаў, дзе ён казаў толькі адно: «Дзеткі, любіце адзін аднаго».
Ян быў адзіным з апосталаў, хто не загінуў мучаніцкай смерцю, а спачыў у Госпадзе прыродным чынам у Эфесе каля 100 года, дажыўшы да вельмі пажылога ўзросту. Яго сімвалам у іканаграфіі з’яўляецца арол, што азначае высокі палёт яго багаслоўскай думкі.