«Бог ніколі не пакідае Свайго вінаградніка»
Дарагія мае браты і сёстры!
У сённяшнім Евангеллі Хрыстос расказвае нам пра чалавека, які насадзіў вінаграднік. Ён абнёс яго агароджай, паклапаціўся пра яго, уладкаваў усё неабходнае, а затым даверыў яго людзям, каб яны яго даглядалі.
Звычайна, калі мы чуем гэтую прытчу, мы звяртаем увагу на вінаградараў і на іх учынкі. Але сёння мне хацелася б больш пагаварыць пра гаспадара і пра сам вінаграднік.
Гэты чалавек з любоўю насадзіў вінаграднік. Ён клапаціўся пра яго. Ён не пакінуў яго. Ён хацеў бачыць, як вінаграднік расце і прыносіць плод.
І гэты вобраз можа сказаць нам сёння нешта вельмі простае, але вельмі важнае: Бог ніколі не пакідае тых, каго Ён любіць.
А Бог любіць чалавека. Ён любіць яго не толькі тады, калі ў жыцці ўсё ідзе добра, але і тады, калі ўсё нечакана змяняецца. Ён любіць чалавека не толькі тады, калі той знаходзіцца ў сваім доме, сярод родных і блізкіх людзей, але і тады, калі жыццё прыводзіць яго далёка ад дома і даводзіцца пачынаць усё спачатку.
Многія з вас вельмі добра ведаюць, што значыць пакінуць сваю Радзіму.
Развітацца з дарагімі людзьмі. Пакінуць свой дом. Знаёмыя вуліцы. Месцы, дзе вы выраслі. Тыя простыя штодзённыя рэчы, якія калісьці здаваліся нам зусім натуральнымі. І раптам апынуцца ў новым месцы, дзе многае даводзіцца пачынаць спачатку.
Жыццё прывяло вас сюды, у гасцінную Літву, якая прыняла вас і стала для вас новым месцам жыцця. Але гэта не азначае, што чалавек забывае сваю Радзіму. Радзіму мы носім у сваім сэрцы. Мы захоўваем у сэрцы родных людзей, успаміны, сваю мову, усё, што нам дорага, і нават тое, што часам цяжка растлумачыць іншым.
І, можа быць, часам у гэтым новым жыцці ў сэрцы чалавека ўзнікае пытанне: «Дзе цяпер мой дом? Дзе маё месца?»
І сёння Царква хоча даць вам вельмі просты адказ: тут вы не чужыя. У Царкве ніхто не павінен адчуваць сябе чужым. Бо раней за краіну, з якой мы прыйшлі, раней за мову, на якой мы гаворым, раней за месца, дзе мы сёння жывём, ёсць нешта значна глыбейшае, што нас яднае: мы ўсе дзеці аднаго Бога.
І таму Царква павінна быць тым месцам, дзе чалавек можа зноў адчуць, што ў яго ёсць дом. Дом, дзе ён можа маліцца. Дом, дзе яго выслухаюць. Дом, куды ён можа прынесці сваю радасць, але і свой боль. Дом, дзе яму не трэба пастаянна тлумачыць, хто ён і адкуль прыйшоў. Бо ў Царкве адказ ужо вядомы: ты — дзіця Божае. Ты — наш брат, наша сястра. Тут твой дом.
І тут вобраз вінаградніка з сённяшняга Евангелля становіцца яшчэ прыгажэйшым. Калі расліну перасаджваюць у новую зямлю, ёй патрэбны час. Яна не пускае карані за адзін дзень. Ёй патрэбны клопат. Патрэбна цярпенне. Патрэбны вада і сонца. Спачатку яна можа здавацца слабой. Але паступова яна зноў пускае карані.