Вы святло свету – кажа Хрыстос сваім вучням.
Чаму яны сталі святлом? Ці кожны вучань і вучаніцаХрыста аўтаматычна становяцца святлом?
Калі уважліва паглядзець на кантэкст, то выяўляецца, што Хрыстос называе іх святлом у сілу таго, што яны маюць Божае даручэнне у адносінах да свету і выконваюць яго.
Калі Бог перадае задачу, то перадае і сваю сілу і сваё святло для яе выканання.
Цікава, што слова свет у грэцкім арыгінальным тэксце вызначаецца як “космас”. У традыцыі НЗ гэтае слова заўсёды выкарыстоўваецца у адносінах да гэтага часовага свету, які часта становіцца варожым да Бога, які часта сябе пазбаўляе Божага святла і імкнецца да сваёй самадастатковасці.
І вось Бог даручае вучням несці у жыццё гэтага свету вышнія сэнсы, заклікае адкрываць вокны для Божага святла у гэтым матэр’яльным свеце, прабіваць цемру самазакрытасці і самазадаволенасці, пераадольваць дамінаванне плоці і матэрыі.
Хрыстос таму і параўноўавае вучняў з горадам на вярху гары, бо Бог дае магчымасць глядзець на жыццё з больш высокай перспектывы. І так ці інакш, а існаванне гэтага святога гораду Божага у жыцці гэтага свету прыцягвае да яго усеагульную увагу. Гэтую пазіцыю немагчыма схаваць, яна заўсёды на відавоку.
Але ўсё гэта мае сэнс толькі выключна тады, калі у жыхароў гэтага горада ёсць разуменне сваёй задачы і свайго паклікання. Калі грамадзяне гэтага горада не стамляюцца несці Божае святло і не жадаюць прытушыць яго і прыхаваць, растварыцца і стаць незаўважнымі у жыцці космаса.
Таму Ён і заклікае: Няхай свеціць святло Вашае перад людзьмі, каб яны праславілі імя Айца Вашага!
Такім чынам святло Айца пераходзіць на Яго дзяцей і ад дзяцей ідзе у свет, прасвятляе яго і перамяняе. Пасланне вучняў Хрыстовых ёсць поўная супрацьлегласць самаабагавенню чалавека. Святло Божае для чалавецтва супраць ідэі чалавецтва як самадастатковага святла для самаго сябе.