«Кожная эпоха — гэта час разбурэнняў і абнаўленняў; і вось усё тое, што толькі здаецца, — загіне, усё ілжывае — загіне. Застанецца толькі цэласнае, застанецца толькі праўдзівае, застанецца толькі тое, што сапраўды ёсць, а не тое, што нібыта існуе.
Кожны з нас чымсьці здаецца: і ў добрым, і ў дрэнным сэнсе; і ўсё тое, што толькі здаецца, рана ці позна будзе змыта і разнесена: Божым судом, чалавечым судом, будучай смерцю, жыццём. І мы павінны, калі хочам увайсці ў гэтыя дні пакутлівых перажыванняў, перш за ўсё падумаць: чым мы з’яўляемся насамрэч? — і толькі стаўшы сапраўднымі перад судом свайго сумлення і Бога, уступіць у наступныя дні: інакш мы асуджаныя…»
З пропаведзі митрополит Антоний Сурожский у Вялікі Панядзелак 1965 года