Гэта адзін з найважнейшых тыдняў у традыцыйным беларускім календары, звязаны з культам продкаў, прыроды і духаў вады – русалак. Святкуецца ён на 50-ы дзень пасля Вялікадня. Адзначаецца ў час, калі прырода поўнасцю прачнулася і расце зялёная зеляніна.
Паводле павер’яў, у гэты час “душы продкаў” і “русалкі” выходзяць у свет жывых.
Асабліву ролю адыгрываюць русалкі. У народным ўяўленні — гэта душы дзяўчат, што памерлі загадзя (да шлюбу, падчас цяжарнасці, ад самагубства і інш.). Яны асацыююцца з вадой, лесам і небяспекай.
Лічылася, што ў гэты час русалкі могуць завесці чалавека ў лес або ўтапіціь. Таму людзі не купаліся ў рэках, не хадзілі ў лес адны, не працавалі ў полі, асабліва з ільном і жытам.
Русалкі маглі пакрыўдзіцца, калі іх не шанавалі, таму іх “ваджылі”, “паміралі”, “плакалі”, каб задобрыць.
Рабіўся такія абрады як “Ваджэнне русалкі”. Выбіралі дзяўчыну, упрыгожвалі зелянінай і вадзілі з яе па полі і вуліцы, спявалі спецыяльныя песні. А потым “хавалі” або “тапілі” русалку.
Русальныя песні — асаблівы жанр беларускага фальклору. Яны жальбітныя, меланхалічныя, часам з матывамі смерці, страты, зваротныя да прыроды.