#МОЙ2020: ГІСТОРЫЯ 10
Вользе — 55 гадоў. У Літву яна пераехала пасля пачатку вайны ва Ўкраіне ў 2022 годзе. Рэжысёрка і мастачка анімацыі.
Публікуем урывак з яе эсэ «Блю кард па-беларуску», а таксама малюнак, ілюстрацыю да тэксту. Твор узгадвае самы пачатак выбараў, нарыс пра уласнае 9 жніўня Вольгі.
Поўная версія тэксту — у дадатку.
БЛЮ-КАРД ПА-БЕЛАРУСКУ
Калі вы хочаце падзяліцца сваёй гісторыяй, дасылайце яе ў telegram @dapamogadmin
Раскажыце пра свой 2020-ы. Няхай ваш голас будзе пачуты.
Вользе — 55 гадоў. У Літву яна пераехала пасля пачатку вайны ва Ўкраіне ў 2022 годзе. Рэжысёрка і мастачка анімацыі.
Публікуем урывак з яе эсэ «Блю кард па-беларуску», а таксама малюнак, ілюстрацыю да тэксту. Твор узгадвае самы пачатак выбараў, нарыс пра уласнае 9 жніўня Вольгі.
Поўная версія тэксту — у дадатку.
БЛЮ-КАРД ПА-БЕЛАРУСКУ
Апусціўся вечар. Спякота трохі сышла.
— Уважаемые гражданее! Избирательный участок закончил свою работу! Просьба разойтись, освободить проход другим гражданам. Бла-бла-бла… Ру-рууу… — умегафоны-мацюгальнікі.
“Менты” заварушыліся, як гнаевікі. Абсвісталі іх зараз жа. І ніхто не сышоў. Ніхто.
— У-ха-дзі! У-ха-дзі! У-ха-дзі!..
У вачах прахожых жах. Непаразуменне, крывыя ўсьмешкі і погляды, здзіўленне, спалохі і жудасць, але па-за ўсім – зайздрасць. Яны не разумеюць, але ж яны так і не могуць. Яшчэ мацней загучала:
— У-ха-дзі! У-ха-дзі! У-ха-дзі!..
Ну нарэшце і дачакаліся – правакатары. Даўно ня бачыліся. Знянацку над галовамі прасыпаўся зрывісты выкрык, паскудны і кволы:
— Они все проплаченные! Это не беларусы, долой…
Адразу ж людзей пачалі прыжымаць менты, паліцыянты павымалі дубіны з-за паясоў. Аўтазакі з мігалкамі паслужліва акружылі вуліцу.
І вось ён, той шалёны момант, што ап’яняе пахам гонару і яднання. У адзінае імгненне ўверх, у вышыню ўзнесліся рукі з працятымі сінімі – нацыянальнымі! – пашпартамі, шмат рук, мора. Бясконцае. Рашучае. Цвёрдае больш за дыямэнт.
— Бе-ла-русь! Бе-ла-русь!..
Трэба было бачыць тую зайздрасць прахожых.
Сіні колер. Блю кард па-беларуску. Астатняе, усё тое, што было потым, балючае і немагчымае, – гэта ўсё потым. Потым. А тады – мабыць, упершыню, калі беларусы маглі з годнасцю трымаць і ганарыліся гэтымі сінімі пашпартамі, нейкім пропускам у будучыню, сымбалем адзінства, прыналежнасці да абраных, білетам да свабоды, сапраўдны блю-кард па-беларуску.
Сіні колер. Сінявокая радзіма, і – сінія целы збітых людзей, сінія лыткі, дупы і рамёны, сцягны і ўвогуле твары. Сінявокая і сінепалы – цмок супраць цнатлівых. Жрэ і жрэ, жрэ.
Брудны сіні – колер турэмных робаў. Васільковы – колер Надзеі.
… Праз два дні, 11 жніўня, пад зваротам выдатнай і мужнай Ціханоўскай, я пакінула гэтую цытату: “Кампраміс выратаваў краіну ад найстрашэннага: ад пакаранняў смерцю і масавых высылкаў у Сібір, якія наводзілі жах на ўсіх. Але адное было зразумела: ад гэтага часу краіна была асуджанаязаікацца, спатыкацца і хапаць ротам паветра, як Аляксандр Дубчэк. Свята скончылася. Пачаліся будні знявагі.”
© Мілан Кундэра. Нязносная лёгкасць быцця.
Калі вы хочаце падзяліцца сваёй гісторыяй, дасылайце яе ў telegram @dapamogadmin
Раскажыце пра свой 2020-ы. Няхай ваш голас будзе пачуты.