#МОЙ2020: ГІСТОРЫЯ 2
Ілле — 44 года. У Вільню ён прыехаў у пачатку лета 2023 года, з’яўляецца супрацоўнікам базы адной з крам, любіць прыроду і рок-канцэрты.
Пра рашучасць
Пра правакацыю
Пра ўмовы ў ІЧУ
Пра дарогу наперад
Ілле — 44 года. У Вільню ён прыехаў у пачатку лета 2023 года, з’яўляецца супрацоўнікам базы адной з крам, любіць прыроду і рок-канцэрты.
Пра рашучасць
2020 год стаў для мяне пунктам незвароту: вярнуўшыся ўлетку з Польшчы, я адразу ж уключыўся ў гэтую гістарычную барацьбу і, нягледзячы на рэпрэсіі, якія ўспыхнулі, і каласальны ціск, прыняў цвёрдае рашэнне застацца на Радзіме да канца.
Пра правакацыю
У пятніцу я паехаў да завода «Гомсельмаш», каб сваёй прысутнасцю падтрымаць работнікаў, якія спрабавалі арганізаваць страйк, але ім перашкаджала кіраўніцтва. Апошнія некалькі тыдняў людзей проста не выпускалі з завода, зачыняючы дзверы, а аднаго электрыка нават звольнілі.
Я прыехаў да завода, узяў наш бел-чырвона-белы сцяг і стаў у адзіночны пікет. Насупраць мяне сталі некалькі прадстаўнікоў адміністрацыі завода і некалькі супрацоўнікаў міліцыі.
Прыкладна праз пятнаццаць хвілін да мяне падышла група работнікаў «Гомсельмаша», якія падтрымлівалі Лукашэнку. Некаторыя з іх паводзілі сябе агрэсіўна, ужывалі нецэнзурную лексіку, выкрыквалі розныя лозунгі, спрабуючы справакаваць мяне.
Разам з імі падышла жанчына сталага ўзросту. Яна вырвала ў мяне бел-чырвона-белы сцяг, пачала таптаць яго і крычаць: «Фашысты!».
Я не вытрымаў і паспрабаваў адабраць у яе сцяг, але ў той жа момант мяне затрымалі супрацоўнікі міліцыі. Мяне даставілі ў аддзяленне на вуліцы Фадзеева, дзе правялі асабісты агляд, склалі пратакол, пасля чаго адвезлі ў ІЧУ.
Пра ўмовы ў ІЧУ
Напэўна, многія былі ў ІЧУ, таму ведаюць, што нічога добрага там няма. У душ водзяць толькі раз на тыдзень, кормяць вельмі дрэнна. Пра пітво я ўвогуле прамаўчу: раніцай — паўкружкі так званай гарбаты, у абед — паўшклянкі кампоту, а ўвечары на вячэру наогул нічога з напояў не даюць. З крана цячэ толькі халодная вада.
У душ водзяць раз на тыдзень — па панядзелках. Ніякіх заняткаў там няма: ні настольных гульняў, ні кніг, ні газет. Раніцай прыкладна на 30–40 хвілін выводзяць на шпацыр. За дзевяць гадоў з таго часу, як я быў там апошні раз, нічога не змянілася.
Пра дарогу наперад
Мой 2020-ы — гэта гісторыя пра тое, як за лічаныя месяцы мы пражылі цэлае жыццё, навучыліся дыхаць поўнымі грудзьмі і назаўжды змянілі свядомасць нацыі, паказаўшы, што назад дарогі ўжо няма.
Гэта быў час неверагоднага, адчувальнага ўздыму, калі надзея, што спала доўгія 24 гады, раптам ператварылася ў рэальную сілу, якая аб’яднала мільёны беларусаў. Я з першых дзён акунуўся ў гэты вір, выразна разумеючы ўсе рызыкі, але страху не было — было толькі глыбокае перакананне, што я павінен быць там, са сваім народам.