Учора мы наведалі спектакль паводле кнігі Вольгі Вялічкі «Мая мама ў турме», які прайшоў у цёплай і адчувальнай атмасферы MROJ Hall.
Гэта была не проста пастаноўка — гэта было прамое сутыкненне з праўдай, якой у Беларусі не павінны жыць дзеці.
Страх. Разлука. Маўчанне. Чаканне, якое расцягваецца ў бясконцасць.
На сцэне гучалі галасы тых, каго найчасцей не чуваць — дзеці палітвязняў. Іх успаміны, іх сны, іх выдуманыя казкі, у якіх яны так старанна трымаліся за надзею. Гэта была споведзь пра тое, як боль становіцца мовай, а маўчанне — формай любові.
Спектакль крануў нас да самага сэрца. Ён нагадвае: за кожным зняволеным — цэлы свет, які чакае. І дзеці, якія растуць паміж надзеяй і страхам, у краіне, якая заслугоўвае быць свабоднай.
Дзякуй камандзе MROJ Hall і дзякуй Вользе Вялічцы за голас, які ніхто не павінен заглушаць.
Учора мы наведалі спектакль паводле кнігі Вольгі Вялічкі «Мая мама ў турме», які прайшоў у цёплай і адчувальнай атмасферы MROJ Hall.Гэта была не проста пас…
