Беларусы дакладна ведаюць яго “Ваяцкі гімн” (“Мы выйдзем шчыльнымі радамі”) – сур’ёзны верш, і на старых фотаздымках Макар Краўцоў выглядае занадта сур’ёзна. Але хочацца, каб людзі памяталі не толькі сур’ёзнае. Таму вось вам сумны верш пра каханне.
Макар Краўцоў – Раманс
Ціха спаў стары лес недалёчка,
На балоце кулік чыркацеў,
Той вясны была цёмная ночка,
Што не вернецца зноў, каб хацеў.
Хутка недзе схавалася вёска,
Ўсё гусцела й гусцела імгла;
Твая мілая, доўгая коска
Чорнай стужкай на плечы лягла.
Яшчэ зоркамі вочкі свяцілі.
Шчасце-моладасць грэла душу…
Тыя думкі, што нас засмуцілі,
Я дагэтуль, як шчасце, нашу.
“Нас нядоля ліхая злучыла,
І ў наплыве сляпога чуцця
Ўсю атруту пазнаць навучыла”…
Дый заплакала ты, як дзіця.
………………………………
Было жудасна нам сярод ночы,
Лёд нядолі застыў каля нас.
Ты, як ангел, мне глянула ў вочы
І пачула: “Расстацца нам час”…
1918 г
Жыве Беларусь!