Аматары генацыду, вядома ж, знойдуць той генацыд (ці яго адмаўленне) дзе заўгодна. Але цікава, што пустыя вуліцы нервуюць іх не менш за фоткі дронаў ці інфармацыю пра праблемы на дзяржпрадпрыемствах.
А потым, так сталася, з’явіўся яшчэ допіс спадарыні ван Састэрэн, жонкі Коўла, якую чапаць нельга, з відэа Менска, і допіс разляцеўся па сацсетках. І вось ужо нават тыя, хто ў Беларусі ніколі не быў, могуць палюбавацца на нашу сталіцу, такую прыгожую, але бязлюдную. Ні табе шчаслівых ябацек са сцяжкамі, ні брсмаўцаў, нават мянтоў не бачна.
І ведаеце, краіна – гэта, канешне, людзі, і тысячы людзей пакутуюць кожны дзень, за кратамі і на волі, і шмат чаго яшчэ адбываецца: то бізнес збанкруцілі, то гістарычны будынак знеслі, то дрэвы спілавалі, то на чырвонакніжных жывёл палююць. Злачынная ўлада адказная за розныя віды злачынстваў, і за допіс пра кожнае з іх можна атрымаць тэрмін. І на фоне ўсяго гэтага ў бязлюдных гарадах няма анічога страшнага ці дрэннага.
Вось толькі ў гэтых пустых вуліцах такі нявыказаны сум, быццам краіна – жывая істота, супраць якой таксама здзейснілі злачынства і п’юць яе жыццё, яе кроў кожны дзень, кропля за кропляй. Для гэтага злачынства няма артыкулаў у крымінальным кодэксе, але яго сведак пацукі таксама караюць.
Але гэта ці не адзінае злачынства, наступствы якога ў свой час выправяцца самі. Беларусь чакае, калі вуліцы яе гарадоў зноў ажывуць. І беларусы чакаюць. І хто ведае, можа спадарыня ван Састэрэн зробіць яшчэ адно відэа, дзе Менск не толькі прыгожы, але і шчаслівы.
Жыве Беларусь!