Першыя шэсць Сусветных сабораў з’яўляюцца фундаментальнымі падзеямі ў гісторыі Царквы, якія вызначылі асноўныя хрысталагічныя і трынітарныя праўды веры. Яны праходзілі ў перыяд з IV па VII стагоддзе і былі скліканы для абароны праўдзівага вучэння ад памылковых поглядаў.
Першы Сусветны сабор (Нікея I, 325 г.) асудзіў арыянства, якое адмаўляла Боскасць Сына Божага, і сфармуляваў Нікейскі Сімвал веры, які абвяшчае, што Сын «адзінасутны» Айцу.
Другі Сусветны сабор (Канстанцінопаль I, 381 г.) пацвердзіў і пашырыў Нікейскі Сімвал веры (Нікеа-Канстанцінопальскі Сімвал веры), асудзіўшы македаніянства (адмаўленне Боскасці Святога Духа) і апалінарыянства.
Трэці Сусветны сабор (Эфес, 431 г.) асудзіў нестарыянства і абвясціў Дзеву Марыю Багародзіцай, пацвярджаючы, што ў Хрысце існуе адна Асоба.
Чацвёрты Сусветны сабор (Халкідон, 451 г.) вызначыў вучэнне аб дзвюх прыродах Хрыста (Боскай і чалавечай) у адной Асобе, асудзіўшы монафізіцтва.
Пяты Сусветны сабор (Канстанцінопаль II, 553 г.) пацвердзіў аўтарытэт чатырох папярэдніх Сусветных сабораў і рашуча падтрымаў Халкідонскі дагмат аб тым, што Ісус Хрыстос валодае дзвюма прыродамі (Боскай і чалавечай), якія злучаныя ў адной Асобе.
Шосты Сусветны сабор (Канстанцінопаль III, 680–681 гг.) асудзіў монафеліцтва (вучэнне аб тым, што ў Хрысце толькі адна воля) і пацвердзіў, што ў Хрысце існуюць дзве прыродныя волі (Боская і чалавечая), якія дзейнічаюць у гармоніі.
Ты бясконца слаўны, Хрысце Божа наш, бо Ты ўстанавіў айцоў нашых светачамі на зямлі, і праз іх прывёў нас да веры праўдзівай. Усеміласцівы Госпадзе, слава Табе.