Уладзімір быў унукам святой княгіні Вольгі і сынам князя Святаслава. У пачатку свайго кіравання ён быў паганцам, вядомым сваёй жорсткасцю і неўтаймаванымі жаданнямі. Ён узводзіў свяцілішчы паганскім багам, такім як Пярун, Дажбог і іншым, і вёў ваяўнічы лад жыцця.
Аднак у 988 (або 989) годзе адбыўся пераломны момант у ягоным жыцці. Пасля вывучэння розных рэлігій і ваеннага паходу на Херсанес (Корсунь), Уладзімір прыняў хрысціянства. Гэты крок быў звязаны з жаданнем ажаніцца з Ганнай, сястрой візантыйскага імператара Васіля II, але таксама стаў вынікам асабістага духоўнага пошуку. Пасля хрышчэння ён кардынальна змяніў сваё жыццё: адмовіўся ад паганскіх жонак, стаў міласэрным і пачаў актыўна распаўсюджваць веру сярод свайго народа.
Вярнуўшыся ў Кіеў, Уладзімір загадаў знішчыць паганскія ідалы, у тым ліку галоўнага бога Перуна, якога скінулі ў Днепр. Масавае хрышчэнне жыхароў Кіева ў Дняпры стала сімвалам духоўнага адраджэння народа. Князь не абмежаваўся толькі гэтым: ён будаваў храмы (напрыклад, Дзесяцінную царкву), засноўваў школы і ўводзіў царкоўныя суды, спрыяючы культурнаму і сацыяльнаму развіццю дзяржавы.
Важна адзначыць, што хрышчэнне Русі адбылося ў той час, калі Царква Хрыстова яшчэ была непадзеленай. Як адзначаў Папа Ян Павел II, князь Уладзімір «перабываў да канца ў адзінстве каталіцкай Царквы, клапатліва падтрымліваючы сяброўскія адносіны з Апостальскай Сталіцай».
Святы Уладзімір памёр у 1015 годзе. Гістарычныя крыніцы сведчаць, што ўжо ў сярэдзіне XI стагоддзя ён ушаноўваўся як святы. У той час працэс прызнання святасці быў звязаны з усталяваннем літургічнага шанавання, напісаннем жыццяпісаў і ўключэннем імя ў царкоўны каляндар, а не з папскім ці патрыяршым дэкрэтам у сучасным разуменні.