Гістарычныя карані супольнага ўшанавання ўсіх святых сягаюць IV стагоддзя. Першапачаткова Царква ўшаноўвала памяць мучанікаў, колькасць якіх падчас ганенняў Дыяклетыяна стала настолькі вялікай, што для кожнага з іх немагчыма было вылучыць асобны дзень. Першыя сведчанні пра святкаванне агульнага дня памяці ўсіх мучанікаў у нядзелю пасля Пяцідзясятніцы сустракаюцца ў Антыёхіі.
Святы Ян Залатавуст у сваіх гаміліях таксама згадваў пра ўшанаванне ўсіх мучанікаў, якія пацярпелі ва ўсім свеце, менавіта праз тыдзень пасля Пяцідзясятніцы. З часам кола тых, каго ўспамінаюць у гэты дзень, пашырылася: да мучанікаў далучыліся вызнаўцы, праведнікі і ўсе тыя, хто дасягнуў святасці ў розных станах жыцця.
Святасць — гэта вынік супрацоўніцтва чалавека з ласкай Святога Духа. Святыя паказваюць нам, як Евангелле можа быць увасоблена ў жыцці людзей розных эпох, народаў і сацыяльных слаёў. У гэты дзень Царква ўшаноўвае як вядомых святых, так і тых, чые імёны ведае толькі Бог. Гэта свята нагадвае пра “незлічоны натоўп” верных, якія ўжо маюць блаславёнае бачанне Бога ў нябесным Ерусаліме.