Абедзве мянушкі — «Кананіт» і «Зілот» — маюць аднолькавае значэнне і паходзяць ад слова, што азначае «руплівы» або «гарлівы». Гэта не абавязкова азначае, што ён належаў да радыкальнай палітычнай партыі зілотаў; магчыма, гэта сведчыць аб яго асаблівай руплівасці ў выкананні юдэйскага закону да таго, як ён быў пакліканы Хрыстом.
Папа Бенядыкт XVI адзначаў, што прысутнасць Сымона Зілота побач з Мацвеем (былым мытнікам) у коле апосталаў паказвае, як Ісус аб’ядноўваў людзей з самых розных сацыяльных і рэлігійных слаёў, робячы іх адзінай супольнасцю праз веру ў Сябе.
У царкоўнай традыцыі існуюць розныя меркаванні адносна асобы Сымона. Некаторыя атаясамліваюць яго з Сымонам, «братам Гасподнім», які быў сынам Клеопы і стаў другім біскупам Ерусаліма пасля Якуба. Усходнія традыцыі часам атаясамліваюць яго з Натанаэлем з Каны Галілейскай або нават з жаніхом на вяселлі ў Кане.
Пасля Пяцідзясятніцы Сымон, паводле розных паданняў, прапаведаваў у Егіпце, Паўночнай Афрыцы, Брытаніі і Персіі. Заходняя традыцыя звычайна звязвае яго служэнне з апосталам Юдам Тадэвушам, з якім ён разам працаваў у Персіі.
Дакладнае месца і спосаб яго смерці застаюцца прадметам дыскусій. Паводле лацінскай традыцыі, ён прыняў мучаніцкую смерць у Персіі, дзе яго цела было распілавана пілой. Менавіта таму піла з’яўляецца яго галоўным атрыбутам у іканаграфіі. Іншыя крыніцы сцвярджаюць, што ён памёр у міры ў Эдэсе або быў укрыжаваны ў Ерусаліме ва ўзросце 120 гадоў.