Пяцідзясятніца мае глыбокія карані ў старазапаветнай традыцыі. Першапачаткова гэта было свята ўраджаю, а пазней — успамін заключэння Запавету на гары Сінай, калі Бог даў Ізраілю Закон. Хрысціянская Пяцідзясятніца становіцца «новым Сінаем»: замест закона, напісанага на каменных табліцах, вернікі атрымліваюць жывы дар Святога Духа, які становіцца новым законам любові.
Свята падкрэслівае, што Уваскрасенне, Узнясенне і Зыход Святога Духа — гэта адзіная таямніца праслаўлення Хрыста. Характэрнай асаблівасцю свята ў візантыйскім абрадзе з’яўляецца Вячэрня з чынам каленапрыкланення, якая звычайна служыцца пасля Літургіі ў нядзелю. Падчас гэтай службы ўпершыню пасля Пасхі вернікі становяцца на калені. Святар чытай тры вялікія малітвы, у якіх просіць аб спасланні Святога Духа на прысутных, аб ачышчэнні ад грахоў і аб суцяшэнні для душаў памерлых.
Зыход Святога Духа з’яўляецца не проста гістарычнай падзеяй мінулага. Гэта пастаянная рэчаіснасць, якая робіць магчымым удзел чалавека ў Божым жыцці праз таінствы, асабліва праз Эўхарыстыю. Праз дзеянне Духа вернікі закліканы да святасці, што сімвалічна пацвярджаецца святкаваннем Нядзелі Усіх Святых адразу пасля Пяцідзясятніцы.
Свята Зыходу Святога Духа — гэта ўрачыстасць прысутнасці Бога сярод Свайго народа, якая дае сілу для сведчання пра Хрыста ва ўсім свеце.