Паводле падання, ікона была знойдзена ў 1470 годзе ў лесе каля вёскі Жыровічы (цяпер Слонімскі раён). Пастухі заўважылі незвычайнае святло, якое зыходзіла ад дзікай грушы, і ўбачылі на галінах маленькую ікону. Яны аднеслі яе мясцоваму шляхціцу Аляксандру Солтану, які спачатку не надаў значэння знаходцы і схаваў яе ў куфар. Аднак ікона цудоўным чынам знікла з куфра і зноў з’явілася на тым жа дрэве. Усвядоміўшы святасць падзеі, Солтан пабудаваў на гэтым месцы драўляны храм у гонар Багародзіцы.
Жыровіцкая ікона ўнікальная сваім выглядам: гэта не маляваны вобраз, а невялікі рэльеф (камея), выраблены на яшмавым камені памерам прыкладна 5,6 на 4,4 сантыметра. На ёй выяўлена Маці Божая з Дзіцяткам Ісусам на руках. Гэта адна з самых маленькіх сярод вядомых цудадзейных ікон.
На працягу стагоддзяў Жыровічы былі важным духоўным цэнтрам. У XVII–XVIII стагоддзях Жыровіцкі манастыр быў галоўнай святыняй беларускіх грэка-католікаў (уніятаў). У 1730 годзе адбылася ўрачыстая каранацыя іконы папскімі каронамі, што стала афіцыйным прызнаннем яе цудадзейнай сілы з боку Апостальскай Сталіцы.
Сёння Жыровіцкая ікона застаецца аб’ектам паломніцтва для тысяч вернікаў. Яна лічыцца заступніцай Беларусі, да якой звяртаюцца з малітвамі аб аздараўленні, суцяшэнні і духоўнай моцы.