Ікона была падаравана Супрасльскай лаўры ў 1503 годзе яе фундатарам — маршалкам Вялікага Княства Літоўскага Аляксандрам Хадкевічам. Вобраз стаў духоўным цэнтрам манастыра, які на працягу стагоддзяў быў важным асяродкам культуры і асветы.
Паводле іканаграфічнага тыпу, Супрасльская ікона належыць да тыпу Адзігітрыя (з грэчаскай — «Тая, якая паказвае шлях»). На такіх іконах Багародзіца трымае на руках Дзіцятка Ісуса і паказвае на Яго рукой, накіроўваючы вернікаў да Хрыста як да «дарогі, праўды і жыцця».
На працягу значнай часткі сваёй гісторыі яна была адной з галоўных святыняў Уніяцкай Царквы ў Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай. Супрасльскі манастыр, дзе захоўвалася ікона, прыняў Берасцейскую унію ў 1598 годзе і на працягу больш чым двух стагоддзяў (да 1839 года) быў адным з найважнейшых духоўных і культурных цэнтраў грэка-католікаў.
У гэты перыяд ікона стала аб’ектам асаблівага шанавання як сярод манахаў-базыльянаў, так і сярод шматлікіх вернікаў уніятаў. Манахі-базыльяне, якія апекаваліся Супрасльскім манастыром, спрыялі пашырэнню культу іконы і выдавалі кнігі з апісаннем яе цудаў.
Як адзначаў святы Ян Павел II, такія святыні з’яўляюцца супольнай спадчынай народаў і заклікаюць да прымірэння паміж католікамі розных абрадаў і праваслаўнымі братамі.