У хрысціянскай традыцыі імя — гэта не проста сродак ідэнтыфікацыі, а знак паклікання і прыналежнасці да Божай сям’і. Калі бацькі і хросныя выбіраюць для дзіцяці імя святога, яны ўстанаўліваюць духоўную сувязь паміж гэтым святым і дзіцём. Святы заступнік становіцца для чалавека ўзорам хрысціянскай любові і веры, а таксама гарантыяй яго малітвы перад Богам.
Святкаванне імянінаў — гэта дзень памяці святога, імя якога носіць чалавек. Гэта нагода падзякаваць Богу за дар жыцця і заступніцтва святога, а таксама час для духоўнага роздуму над уласным шляхам веры. Як адзначаў Папа Ян Павел II, імяніны прыцягваюць увагу і дабрыню блізкіх людзей, нагадваючы пра тое, што кожны з нас з’яўляецца часткай вялікай супольнасці любові — Сям’і Божай.
Карані гэтай традыцыі сыходзяць у раннехрысціянскую практыку ўшанавання памяці мучанікаў. Першапачаткова хрысціяне адзначалі «дзень нараджэння» святога для неба, які супадаў з днём яго смерці. Гэтая практыка была хрысціянскім пераасэнсаваннем антычных звычаяў ушанавання памяці памерлых.
З цягам часу, па меры развіцця літургічнага календара, вернікі пачалі даваць сваім дзецям імёны святых, ушаноўваючы іх памяць у адпаведныя дні календара. Гэты звычай стаў спосабам уключыць новага члена Царквы ў «супольнасць святых», падкрэсліваючы пераемнасць веры і духоўную сувязь паміж пакаленнямі.
Такім чынам, імяніны — гэта не проста свята, а напамін пра наша хрысціянскае імя, якое з’яўляецца нашым «пашпартам» у вечнасць і заклікам жыць так, каб быць годнымі свайго нябеснага апекуна.