пасля перапісу сустрэч ад Дзяніса Кучынскага.
Артыкул Францішака тут:
Мне падаецца ці сапраўды спадары піяршчык і турагент не разумеюць, што такое «выхад з крызісу» і «круглы стол»?
«Круглы стол — гэта роўнапраўнае абмеркаванне пытанняў удзельнікамі, якія маюць аднолькавыя галасы».
Ключавое тут — «раўнапраўны». Я не ведаю, у якім сусвеце Франак лічыў сябе роўным у размове са спадаром канцлерам Курцам. Калі ты да кагосьці прыходзіш з запытам і просьбай, ты ўжо чалавек яму ня роўны. Гэта па-першае.
Па-другое, Франак сам жа і піша галоўнае:
«
Швейцарыя адказвае, што для яе ўдзелу ў якасці суарганізатара неабходная прысутнасць усіх палітычных бакоў
. Гэта становіцца галоўнай праблемай: мы гатовыя да перамоў, міжнародныя пасярэднікі гатовыя дапамагаць, але ад рэжыму згоды няма».
Дзякуй Богу, ёсць разумная краіна Швейцарыя, якая не робіць выгляду імітацыі дзейнасці. Дыялог / перамовы / круглы стол — гэта двухбаковая з’ява. І яна немагчыма, калі толькі ты адзін гатовы да сустрэчы, а другі бок закрыўся дома і п’е віскі ля каміна. З такім жа поспехам можна казаць і пра тое, якія былі спробы круглага стала і дыялогу ў Беларусі з пратэстоўцамі. Але але.
Чаму ў беларусаў так шмат увагі надаецца гераізацыі няўдач? І так мала разбору памылак?
Чаму, як вы лічыце, усе так баяцца казаць і прызнаваць памылкі, але так шмат гавораць пра тое, што «іншага шляху было няма, мы рабілі ўсё што маглі», але гэтую ацэнку заўсёды робіць зацікаўлены бок?
Было б цікава пачуць больш пра тыя сустрэчы і наогул сітуацыю падчас затухання пратэстаў у Беларусі, пра магчымасці і аналіз тых падзей ад тых, хто працаваў тады ў офісе, але ж толькі калі скончыцца іх тэрмін NDA.
Мінск спачатку падаваў сігналы зацікаўленасці, але за тры месяцы да нападу на Украіну Масква выступіла супраць, і Макей назваў ініцыятыву «бессэнсоўнай»