Абрад Дзяды — адно з найстаражытнейшых і найпаважанейшых у беларусаў. У гэты дзень ушаноўваюць памяць продкаў, якія, паводле народных уяўленняў, прыходзяць у госці да жывых. Дзяды адзначаюцца восенню, звычайна ў канцы кастрычніка або на пачатку лістапада.
Раней людзі збіраліся ўсёй сям’ёй, накрывалі стол, ставілі свечку і частку ежы пакідалі “для дзядоў”. Верылі, што душы продкаў прыходзяць у гэтую ноч, каб наведаць сваіх родных. Людзі маліліся, успаміналі тых, хто адышоў, і дзякавалі ім за іх дабрыню і абарону.
У некаторых мясцінах праводзілі таксама грамадскія дзяды — агульнае свята памяці на могілках або каля святыні. Там спявалі жалобныя і абрадавыя песні, дзяліліся ежай і малітвамі.
Абрад Дзяды вучыць нас павазе да сваіх каранёў, удзячнасці і памяці. Гэта час, калі беларусы ўзгадваюць сваіх продкаў і адчуваюць непарыўную сувязь паміж мінулым, сучаснасцю і будучыняй.
Раней людзі збіраліся ўсёй сям’ёй, накрывалі стол, ставілі свечку і частку ежы пакідалі “для дзядоў”. Верылі, што душы продкаў прыходзяць у гэтую ноч, каб наведаць сваіх родных. Людзі маліліся, успаміналі тых, хто адышоў, і дзякавалі ім за іх дабрыню і абарону.
У некаторых мясцінах праводзілі таксама грамадскія дзяды — агульнае свята памяці на могілках або каля святыні. Там спявалі жалобныя і абрадавыя песні, дзяліліся ежай і малітвамі.
Абрад Дзяды вучыць нас павазе да сваіх каранёў, удзячнасці і памяці. Гэта час, калі беларусы ўзгадваюць сваіх продкаў і адчуваюць непарыўную сувязь паміж мінулым, сучаснасцю і будучыняй.