Карагод, які аб’ядноўвае
У нядзелю, 9 жніўня, на Кафедральнай плошчы Вільні беларусы ўзяліся за рукі і разам вадзілі карагоды — як знак адзінства, супольнасці і нашай сувязі адно з адным.
Карагод — адна з самых старажытных форм беларускай народнай культуры. У ім заўсёды было нешта большае за танец: кола аб’ядноўвае людзей, у ім няма першага і апошняга, а рух і песня становяцца агульнымі для ўсіх. Карагоды суправаджалі святы і абрады нашых продкаў, перадаваліся з пакалення ў пакаленне і дапамагалі адчуваць сябе часткай супольнасці.
А ў 2020 годзе карагод набыў для беларусаў яшчэ адно, вельмі асаблівае значэнне.
За мірныя карагоды людзей у Беларусі затрымлівалі, судзілі і адпраўлялі за краты. Тое, што стагоддзямі было часткай нашай культуры, у пэўны момант стала для рэжыму нагодай для пераследу.
Таму праз шэсць гадоў магчымасць узяцца за рукі і вадзіць беларускі карагод у самым сэрцы свабоднай Вільні адчуваецца асабліва сімвалічна.
Мы можам быць раскіданыя па розных гарадах і краінах, мець розныя гісторыі і розныя жыцці. Але часам дастаткова проста працягнуць руку чалавеку побач, каб зноў адчуць: мы ёсць і мы разам.
Шчыра дзякуем этнацэнтру «Світанак» за арганізацыю карагода падчас мітынгу, за захаванне беларускіх традыцый і за гэты асаблівы момант яднання
Бяромся за рукі. Захоўваем сваё. Застаемся разам
У нядзелю, 9 жніўня, на Кафедральнай плошчы Вільні беларусы ўзяліся за рукі і разам вадзілі карагоды — як знак адзінства, супольнасці і нашай сувязі адно з адным.
Карагод — адна з самых старажытных форм беларускай народнай культуры. У ім заўсёды было нешта большае за танец: кола аб’ядноўвае людзей, у ім няма першага і апошняга, а рух і песня становяцца агульнымі для ўсіх. Карагоды суправаджалі святы і абрады нашых продкаў, перадаваліся з пакалення ў пакаленне і дапамагалі адчуваць сябе часткай супольнасці.
А ў 2020 годзе карагод набыў для беларусаў яшчэ адно, вельмі асаблівае значэнне.
За мірныя карагоды людзей у Беларусі затрымлівалі, судзілі і адпраўлялі за краты. Тое, што стагоддзямі было часткай нашай культуры, у пэўны момант стала для рэжыму нагодай для пераследу.
Таму праз шэсць гадоў магчымасць узяцца за рукі і вадзіць беларускі карагод у самым сэрцы свабоднай Вільні адчуваецца асабліва сімвалічна.
Мы можам быць раскіданыя па розных гарадах і краінах, мець розныя гісторыі і розныя жыцці. Але часам дастаткова проста працягнуць руку чалавеку побач, каб зноў адчуць: мы ёсць і мы разам.
Шчыра дзякуем этнацэнтру «Світанак» за арганізацыю карагода падчас мітынгу, за захаванне беларускіх традыцый і за гэты асаблівы момант яднання
Бяромся за рукі. Захоўваем сваё. Застаемся разам