#МОЙ2020: ГІСТОРЫЯ 11
Аляксандру — 24 гады. У Літву ён пераехаў у 2021 годзе. Улетку 2020 года яму споўнілася толькі 18 гадоў. Тады Алекс яшчэ не разумеў, што некалькі жнівеньскіх дзён падзеляць яго жыццё на «да» і «пасля».
Пра надзею
Пра 9 жніўня
Пра 11 жніўня
Пра Акрэсціна
Пра наступствы
Пра ад’езд
Пра мары
Калі вы хочаце падзяліцца сваёй гісторыяй, дасылайце яе ў telegram @dapamogadmin
Раскажыце пра свой 2020-ы. Няхай ваш голас будзе пачуты.
Аляксандру — 24 гады. У Літву ён пераехаў у 2021 годзе. Улетку 2020 года яму споўнілася толькі 18 гадоў. Тады Алекс яшчэ не разумеў, што некалькі жнівеньскіх дзён падзеляць яго жыццё на «да» і «пасля».
Пра надзею
2020 год падарыў нам тое, чаго многія раней ніколі не адчувалі, — надзею. Здавалася, што Беларусь прачынаецца. Людзі перасталі баяцца размаўляць адзін з адным, усміхаліся незнаёмцам, выходзілі на вуліцы з верай у тое, што перамены магчымыя. Упершыню я адчуў, што мы можам уплываць на сваю краіну, сваю будучыню і сваё жыццё.
Пра 9 жніўня
9 жніўня мы таксама выйшлі на вуліцу. Тады нас не затрымалі. Але я ўжо ўбачыў тое, што немагчыма забыць: аўтазакі, спецтэхніку, крыкі, выбухі святлашумавых гранат, людзей, якія беглі, ратуючы адзін аднаго. Ужо тады стала страшна. Але разам з тым стала зразумела, наколькі моцнымі могуць быць людзі, калі яны разам.
Пра 11 жніўня
11 жніўня стаў днём, які назаўсёды застанецца ў маёй памяці. Я быў разам з сябрамі ў гандлёвым цэнтры «Рыга», у краме «Суседзі». Мы стаялі каля касы, калі ўсё змянілася за лічаныя секунды. У краму ўварваліся ўзброеныя сілавікі. Яны хутка перакрылі ўваходы і выхады, акружылі памяшканне. Пачаліся крыкі, загады, хаос. Людзей груба хапалі, кідалі на падлогу, збівалі. У той момант мне здавалася, што выйсця няма. Найстрашнейшым было адчуванне поўнай бездапаможнасці. Ты разумееш, што ніхто не прыйдзе. Ніхто не зможа цябе абараніць. За некалькі секунд звычайная крама ператварылася ў пастку. Я ніколі не забуду таго страху, які тады перажыў. Здавалася, што жыццё можа скончыцца проста тут.
Пра Акрэсціна
Пасля затрымання нас прывезлі на Акрэсціна. У двары адбывалася тое, што дагэтуль цяжка апісаць словамі. Здавалася, што чалавечае жыццё перастала нешта значыць. Кожная хвіліна цягнулася бясконца. Навокал былі крыкі, стогны, страх і боль. Людзей збівалі. Ніхто не тлумачыў, што адбываецца і за што гэта адбываецца. У нейкі момант знікае адчуванне часу. Знікае пачуццё бяспекі. Застаецца толькі адна думка — выжыць. Мне было ўсяго васямнаццаць гадоў. У той момант я зразумеў, наколькі страшным можа быць адчуванне поўнай безабароннасці. Калі ты разумееш, што дапамогі чакаць няма адкуль. Гэтыя ўспаміны дагэтуль застаюцца са мной.
Пра наступствы
Пасля затрымання маё жыццё змянілася назаўсёды. Я атрымаў цяжкія траўмы. Пазней пра мяне расказвалі журналісты. Тады пісалі, што пасля збіцця я перасоўваўся на мыліцах, бо мае калені былі сур’ёзна пашкоджаныя. Я перажыў боль, якую немагчыма забыць. Але яшчэ цяжэйшымі за фізічныя траўмы аказаліся ўспаміны. Некаторыя гукі, пахі і вобразы дагэтуль здольныя вярнуць мяне ў той жнівень.
Пра ад’езд
У 2021 годзе я канчаткова з’ехаў у Літву. Гэта было не падарожжа і не пачатак новага прыгожага жыцця. Гэта было развітанне з домам. Вельмі доўга я не мог прыняць, што больш не магу проста вярнуцца туды, дзе прайшло маё дзяцінства. Пераезд стаў доўгім шляхам пераасэнсавання. Мне давялося нанова вучыцца жыць, давяраць людзям, будаваць планы і шукаць сябе. З часам Літва стала месцам, дзе я змог пачаць новую старонку свайго жыцця. Тут я працую, знаёмлюся з людзьмі, працягваю ісці наперад. Але Беларусь назаўсёды застанецца часткай мяне. Дом — гэта не толькі месца на карце. Дом — гэта людзі, успаміны і мова, якая жыве ўнутры цябе.
Пра мары
Пасля ўсяго перажытага я зразумеў адну вельмі важную рэч. Свабода — гэта не палітыка. Свабода — гэта магчымасць жыць без страху. Прачынацца раніцай і не думаць, што сёння па цябе могуць прыйсці. Абдымаць блізкіх і ведаць, што ўвечары ты зноў вернешся дадому. Гаварыць тое, што думаеш. Любіць. Працаваць. Марыць. Я вельмі хачу, каб аднойчы ўсе беларусы зноў змаглі жыць менавіта так. Я хачу, каб людзі па ўсім свеце ніколі не пераставалі верыць адзін у аднаго. Каб мы памяталі: нават калі здаецца, што нічога змяніць немагчыма, менавіта людзі змяняюць гісторыю.
Калі вы хочаце падзяліцца сваёй гісторыяй, дасылайце яе ў telegram @dapamogadmin
Раскажыце пра свой 2020-ы. Няхай ваш голас будзе пачуты.