Упершыню мошчы таемна вывезлі з Полацка ў 1654 г. падчас вайны з Масковіяй; яны апынуліся ў Супраслі. У 1667 г. адбылося трыюмфальнае вяртаньне: праз Трокі (дзе іх сустрэлі каля 100 тысяч жаўнераў), Вільню (15 дзён ушанавання ў царкве Святой Тройцы) і назад у адноўленую катэдру св. Сафіі ў Полацку.
Да пачатку ХХ стагоддзя мошчы захоўваліся ў Белай Падляскай (цяпер Польшча) у маёмасці Радзівілаў. Пасля скасавання Уніі і кананізацыі 1867 года царскія ўлады ў 1873 годзе прымусова замуравалі іх у склепе базыльянскай царквы, каб спыніць публічны культ. Яны праляжалі там каля 40 гадоў.
У 1915–1916 гадах, падчас Першай сусветнай вайны, калі расійскія войскі адступалі, мошчы былі вынятыя з муру і перавезеныя ў Вену. Там іх змясцілі ў грэка-каталіцкай царкве св. Барбары. У 1918 годзе папская камісія на чале з мітрапалітам Андрэем Шаптыцкім правяла кананічны агляд і пацвердзіла іх аўтэнтычнасць і добрае захаванне.
Пасля Другой сусветнай вайны, калі паўстала пагроза савецкай акупацыі Аўстрыі, мошчы ў 1949 годзе сакрэтна перавезлі ў Рым (пры ўдзеле будучага Папы Паўла VI, тады мons. Джавані Батыста Мантэні). Спачатку яны знаходзіліся пад апекай францысканак, а 22 лістапада 1963 года былі ўрачыста змешчаныя ў базіліцы св. Пятра пад алтаром св. Васіля Вялікага. Публічныя ўрачыстасці адбыліся 25 лістапада 1963 года пад старшынствам Папы Паўла VI. У іх удзельнічалі мітрапаліт Ёсіф Сліпы (нядаўна вызвалены з савецкіх лагераў) і беларускі грэка-каталіцкі біскуп Чэслаў Сіповіч, які прачытаў малітву па-беларуску.
З таго часу мошчы пастаянна захоўваюцца ў саборы св. Пятра ў Ватыкане (у крышталёвым саркафагу). У 1982 годзе рэліквар адкрывалі для ачышчэння і пераапранання мошчаў. Сёння яны з’яўляюцца месцам пілігрымак, асабліва для грэка-католікаў Беларусі, Украіны і дыяспары.