Дванаццаць апосталаў займаюць цэнтральнае месца ў хрысціянскай эклезіялогіі. Святое Пісанне і Традыцыя падкрэсліваюць, што Царква пабудавана «на падмурку апосталаў і прарокаў, дзе сам Ісус Хрыстос з’яўляецца вуглавым каменем» (Эф 2, 20). У кнізе Адкрыцця нябесны Ерусалім апісваецца як горад, сцены якога маюць дванаццаць падмуркаў, на якіх напісаны імёны дванаццаці апосталаў Ягняці.
Апосталы былі не проста вучнямі, але тымі, каго Хрыстос выбраў для выканання канкрэтнай місіі: быць «лаўцамі людзей» і сведкамі Яго ўваскрасення. Іх служэнне мае ўніверсальны характар — яны былі пасланыя не да нейкай адной мясцовай супольнасці, а да ўсяго свету, каб аб’яднаць усе народы ў адну сям’ю праз прыняцце вучэння Хрыста.
Выбар менавіта дванаццаці чалавек не быў выпадковым. Ён меў глыбокае багаслоўскае і сімвалічнае значэнне:
Сімвал новага Ізраіля: Лік дванаццаць адсылае да дванаццаці плямёнаў Ізраіля. Хрыстос стварыў калегію дванаццаці апосталаў, каб яны сталі лідарамі народа Божага ў новую, месіянскую і эсхаталагічную эпоху. Як адзначае святы Аўгустын, гэты лік мае глыбокую таямніцу: апосталы павінны былі сесці на дванаццаць тронаў, каб судзіць дванаццаць плямёнаў Ізраіля.
Адным з ключавых крытэрыяў для апостальскага служэння было тое, што чалавек павінен быў быць з Ісусам ад пачатку Яго служэння — ад хрышчэння ў Яна Хрысціцеля — да Яго смерці і ўваскрасення. Толькі тыя, хто быў сведкам усяго шляху Хрыста, маглі сапраўды сведчыць, што той самы Ісус, які памёр, цяпер жывы.
Апосталы былі выбраныя самім Хрыстом праз асаблівае пакліканне. Хоць у гісторыі Царквы былі і іншыя апосталы (напрыклад, святы Павел), «Дванаццаць» застаюцца фундаментальнай групай, якая ўвасабляе адзінства Царквы і яе апостальскую пераемнасць. Гэтая калегія, з якой сёння яднаюцца біскупы, застаецца жывой рэальнасцю ў Царкве да другога прышэсця Хрыста.